Wzorzec rasy

FCI-Standard N° 235 / 02.10.2024/EN 

DOG NIEMIECKI (Deutsche Dogge) 

POCHODZENIE: Niemcy. 

Uzupełnienie i rewizja z j. angielskiego Mirosław Redlicki, październik 2024 

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 21.08.2024. 

UŻYTKOWOŚĆ: Pies do towarzystwa i stróżujący. 

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła. Sekcja 2.1 Molosy typu mastyfa. 

Bez prób pracy. 

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Za przodków dzisiejszych dogów niemieckich uznaje się dawne “Bullenbeisery” (rodzaj buldoga) i psy gończe na grubą zwierzynę (“Hatz- und Saurueden”) – te ostatnie były czymś pomiędzy ciężkimi mastyfami a lekkimi, szybkimi chartami. Określenie „Dogge” oznaczało pierwotnie dużego, silnego psa, nie określając jego rasy. Z czasem pojawiły się nazwy takie, jak Ulmer Dogge , English Dogge, Great Dane, Hatzrüde (pies myśliwski), Saupacker (dzikarz) and Grosse Dogge, które odnosiły sie do psów określonej wielkości i umaszczenia. W roku 1878 powołano w Berlinie siedmioosobowy komitet, w skład którego weszli sędziowie i hodowcy, którym przewodniczył dr Bodinus. Zadaniem tego komitetu było sklasyfikowanie tych rozmaitych odmian psów w jednej kategorii “dogów niemieckich”. 

Tak rozpoczęła się hodowla nowej niemieckiej rasy. W roku 1880, przy okazji wystawy psów w Berlinie, przyjęto pierwszy wzorzec rasy, wielokrotnie później zmieniany, a w roku 1888 powstał klub Deutsche Doggen Club 1888 e.V. Obecny wzorzec dostosowany jest do wymogów FCI. 

WRAŻENIE OGÓLNE: Szlachetny wygląd doga niemieckiego jest skutkiem połączenia potężnej, silnej i harmonijnej sylwetki z elegancją, dumą i potęgą. Wielkość, połączona ze szlachetnością,  harmonijną budową, proporcjonalną sylwetką i pełną wyrazu głową powodują, że dog niemiecki przykuwa uwagę, jak najwyższej klasy rzeźba. To prawdziwy Apollo wśród wszystkich psów. 

WAŻNE PROPORCJE: Sylwetka prawie kwadratowa; dotyczy to zwłaszcza samców. Suki mogą być trochę dłuższe. 

ZACHOWANIE / TEMPERAMENT: Przyjacielski, kochający swych właścicieli i oddany im. Wobec obcych może wykazywać rezerwę. Celem hodowli jest pies pewny siebie, nieustraszony, łatwy do ułożenia, łagodny i rodzinny, o wysokiej odporności na prowokacje i pozbawiony agresji. Zachowanie akceptowalne społecznie jest niezwykle ważne. 

GŁOWA W harmonii z wyglądem ogólnym. Długa, wąska, wyrazista i wyróżniająca tego psa. Nigdy klinowata. Pięknie wyrzeźbiona, zwłaszcza pod oczami. Odległość od czubka nosa do stopu i od stopu do końca słabo wyrażonego guza potylicznego możliwie jednakowa (1:1).Linie profilu zdecydowanie równolegle. Oglądana z przodu głowa ma wyglądać na wąską i kanciastą, z jak najszerszym grzbietem nosa. 

MÓZGOCZASZKA: Płaska i kanciasta. Czaszka: Łuki nadoczodołowe wyraźne, ale nie wystające. Stop: Wyraźny. 

TRZEWIOCZASZKA: 

Nos: Duży, raczej szeroki niż okrągły, o dużych nozdrzach. Czarny, tylko u psów maści arlekin (biało czarnych), u których czarny jest pożądany, dopuszczalny jest też plamisty (czarny z różowym) lub cielisty. U psów błękitnych nos ma barwę antracytu (rozjaśniona czerń). 

Kufa: Głęboka i jak najbardziej prostokątna w liniach. Grzbiet nosa nie może być ani wypukły ani wklęsły, ani orli. 

Wargi: Z przodu domknięte. Kąciki warg wyraźnie zarysowane, nie są ani suche ani nadmiernie obwisłe lub zwinięte, wargi ciemno pigmentowane, tylko u arlekinów tolerowane częściowo niepigmentowane lub cieliste. 

Uzębienie: Szczęki mocne i szerokie, uzębienie mocne, zdrowe, kompletne (42 zęby zgodnie ze wzorem zębowym), zgryz nożycowy. Brak do dwóch P1 w szczęce lub żuchwie tolerowany. 

Policzki: Lekko zaznaczone i niewystające. 

Oczy: Średniej wielkości, o żywym, przyjaznym i inteligentnym wyrazie. Jak najciemniejsze, kształtu migdała, o dobrze przylegających powiekach. Nie są osadzone zbyt szeroko ani szparkowate. 

U psów błękitnych tolerowane są oczy nieco jaśniejsze, natomiast u arlekinów (biało--czarnych i szaro-czarnych) – jasne lub różnobarwne. 

Uszy: Naturalnie wiszące, wysoko osadzone, ale nie wznoszone powyżej głowy ani nisko wiszące. średniej wielkości, przednimi krawędziami przylegające do policzków, nie mogą ani ciężko wisieć ani odstawać od głowy. 

SZYJA: Długa, sucha, dobrze umięśniona, ładnie osadzona, zwężająca się ku głowie, łukowato wysklepiona. Noszona wysoko i trochę do przodu. Nieprawidłowa jest szyja jelenia. Luźna skóra lub podgardle wysoce niepożądane. 

TUŁÓW: 

Kłąb: Stanowi najwyższy punkt mocnego tułowia; tworzą go szczyty łopatek, wystające ponad wyrostki kolczyste kręgosłupa. 

Grzbiet: Krótki, dobrze związany i umięśniony, niemal prostą linią łagodnie opadający ku tyłowi. Nie może być długi ani wznosić się w kierunku zadu. 

Lędźwie: Lekko wysklepione, szerokie, mocno umięśnione. 

Zad: Szeroki, dobrze umięśniony, lekko opadający od guzów biodrowych ku nasadzie ogona i przechodzący w nią niezauważalnie. Nie może być ani poziomy ani mocno ścięty. 

Klatka piersiowa: Sięga łokcia, szeroka i głęboka, nie może być płaska lub płytka, z wyraźnym przedpiersiem, ale mostek nie może być wystający. 

Żebra dobrze wysklepione, sięgające daleko do tyłu, nie mogą być ani beczkowate ani płaskie. 

Linia dolna i brzuch: Brzuch wyraźnie podciągnięty, linia dolna ładnie wygięta od mostka ku tyłowi. Suki, nawet po macierzyństwie, nie powinny mieć obwisłego brzucha. 

OGON: Sięga stawu skokowego. Osadzony wysoko, gruby u nasady, równomiernie zwężający się ku końcowi. W spokoju wiszący nisko i naturalnie zagięty. Przy pobudzeniu lub w ruchu wzniesiony szablasto, ale nie wyraźnie powyżej grzbietu. Szczotka z dłuższej sierści niepożądana. Ogona zakręcony na końcu, skręcony na bok lub zakręcony wysoce niepożądany. 

KOŃCZYNY: 

KOŃCZYNY PRZEDNIE: 

WYGLĄD OGÓLNY: dostatecznie kątowane, o mocnym kośćcu i umięśnieniu. Oglądane z przodu proste i równoległe. 

Łopatka: Dobrze umięśniona, długa, skośnie ustawiona, tworzy z ramieniem kąt 100 – 110o. 

Ramię: Mocne i dobrze umięśnione, przylegające do tułowia, powinno być trochę dłuższe od łopatki. 

Łokcie: Nie są wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz. 

Przedramię: Mocne, umięśnione, oglądane z boku i z przodu zupełnie proste i pionowe. 

Nadgarstek: Mocny, tylko nieznacznie wyróżniający się z całości kończyny. 

Śródręcze: Mocne, oglądane z przodu – proste, oglądane z boku odrobinę nachylone do przodu.  

Łapa: Zaokrąglona, dobrze wysklepiona, zwarta (kocia). Pazury krótkie, mocne i jak najciemniejsze. 

KOŃCZYNY TYLNE: 

WYGLĄD OGÓLNY: Mocno umięśnione, przez co zad i uda są szerokie i zaokrąglone. Mocne, dobrze kątowane kończyny są ustawione równolegle do przednich, gdy patrzeć na nie od tyłu. 

Udo: Długie, szerokie, bardzo dobrze umięśnione. 

Kolano: Mocne, znajduje się niemal dokładnie pod stawem biodrowym. 

Podudzie: Mniej więcej tej samej długości, co udo, dobrze umięśnione. 

Stawy skokowe: Mocne, nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz. 

Śródstopie: Krótkie, mocne, niemal pionowe względem podłoża. 

Łapa: Zaokrąglona, dobrze wysklepiona, zwarta (kocia). Pazury krótkie, mocne i jak najciemniejsze. 

RUCH : harmonijny, lekki, przestrzenny, trochę sprężysty. Nigdy związany. Kończyny przednie i tylne są w ruchu równoległe, oglądane zarówno z przodu jak i z tyłu. Pełna koordynacja akcji przodu i tyłu, bez inochodu. 

SKÓRA: Dobrze przylegająca, u psów jednomaścistych mocno pigmentowana, natomiast u arlekinów rozłożenie pigmentu odpowiada zasadniczo rozłożeniu łat. 

SZATA: SIERŚĆ: Bardzo krótka, gęsta, gładka, przylegająca i lśniąca. Nie może być twarda, matowa lub z podszerstkiem. 

MAŚĆ: Dogi niemieckie hodowane są w trzech odmianach umaszczeń: 

Odmiana 1: żółte i pręgowane, odmiana 2: arlekiny białe z czarnymi plamami, marmurkowe – szare z czarnymi plamami, czarne, odmiana 3 błękitne. 

Żółte: od jasnozłocistych po ciemnozłote, w jednakowym odcieniu na całym ciele. Pożądana czarna maska. Małe, białe znaczenia na klatce piersiowej dopuszczalne.. Pręgowane: maść podstawowa od jasno do ciemnozłotej, z czarnymi pręgami jak najbardziej wyraźnymi i równo rozmieszczonymi, przebiegającymi wzdłuż linii żeber. Pożądana czarna maska. Pręgi nie mogą być rozmyte. Małe, białe znaczenia na klatce piersiowej dopuszczalne. 

Arlekiny (biała z czarnymi, poszarpanymi łatami). Maść podstawowa czysto biała, możliwie bez nakrapiania. Czysto czarne plamy rozrzucone po całym ciele, poszarpane na krawędziach. Plamy szare lub w odcieniu brązowym niepożądane, podobnie jak takie odcienie w czerni. Równie niepożądane błękitne lub szare nakrapianie na bieli. Marmurkowe (szare i czarne, rozrzucone plamy) Podstawowy kolor szary, możliwie bez nakrapiania, na tym tle równo rozmieszczone, nieregularne, porwane, intensywnie czarne plamy, rozmieszczone na całym ciele. Dopuszczalne białe znaczenia na piersi i łapach. Do tej odmiany zalicza się także „płaszczowe dogi”, u których czerń z szarością tworzy płaszcz, a kufa, szyja, klatka piersiowa, brzuch, kończyny i koniec ogona są białe. Czarne: Lśniąco czarne, dopuszczalne białe znaczenia. W tej odmianie mieszczą się dogi “płaszczowe”, u których czerń pokrywa cały tułów, a kufa, spód szyi, klatka piersiowa, brzuch, kończyny i koniec ogona są białe, a także psy „płytowe”, o rozległych czarnych łatach na białym tle. 

Błękitne: Czysty kolor stalowo niebieski, dopuszczalne białe znaczenia. 

WIELKOŚĆ: Wysokość w kłębie: Psy co najmniej 80 cm, ale nie więcej niż 90 cm. Suki co najmniej 72 cm, ale nie więcej niż 84 cm. 

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.  

-Niedostateczny stop  

-Zawinięta warga (siekacze żuchwy przysłonięte przez dolną wargę) 

-Nieregularne ustawienie siekaczy, aczkolwiek ma to mniejsze znaczenie, gdy zachowany jest prawidłowy zgryz  

-Zęby zbyt małe  

-Zgryz częściowo cęgowy  

-Oczy wyłupiaste lub zbyt głęboko osadzone.  

-Uszy osadzone zbyt wysoko lub zbyt nisko, odstające na boki lub płasko leżące przy policzkach.  

-Szyja jelenia.  

-Łopatki luźne lub przeładowane, strome 

-Grzbiet wznoszący się ku tyłowi, zbyt długi.  

-Klatka piersiowa beczkowata lub płaska.  

-Linia dolna i brzuch niedość niedość podciągnięte, niedostatecznie wciągnięta sutki.  

-Luźne łokcie  

-Nadgarstek wykrzywiony, powiększony lub z kozińcem  

-Wyraźnie słabe śródręcze, spionowane lub zbyt nachylone  

-Niedostateczne lub przesadne kątowanie tyłu  

-Postawa krowia, beczkowata lub wąska.  

-Ogon osadzony zbyt wysoko lub nisko, haczykowaty lub zakręcony, ze szczotką.  

-Łapa długa lub płaska. 

-Wilcze pazury 

-Maść żółta z szarymi lub błękitnymi przybrudzeniami.  

-Maść pręgowana z szarymi lub błękitnymi przybrudzeniami. Niewyraźne pręgowanie.  

-Maść czarna w odcieniu żółtawym, brązowym lub błękitnym.  

-Maść błękitna w odcieniu płowym lub czarniawym 

WADY DUŻE:  

-Brak pewności siebie, lękliwość, nerwowość  

-Skóra mocno pomarszczona na kufie i policzkach, luźna na szyi lub tworząca podgardle.  

-Głowa jabłkowata, wierzch czaszki wyraźnie zaokrąglony  

-Wyraźne policzki  

-Obwisłe powieki  

-Widoczna trzecia powieka  

-Grzbiet wysklepiony lub zapadnięty  

-Mocno opadający lub poziomy zad.  

-Ogon uszkodzony, zgrubiały na końcu lub przycięty  

-Ciągły inochód. 

-Krok krótki 

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:  

-Agresja lub wyraźna lękliwość  

-Wyraźnie nienormalna budowa lub zachowanie  

-Agresja ze strachu  

-Łatwość prowokacji  

-Głuchota lub ślepota.  

-Nos czekoladowy lub rozłupany 

-Entropium  Ektropium  Macroblepharia (zasłonięcie białkówki przez trzecią powiekę)  

-Oczy porcelanowe lub różnobarwne u psów innych niż arlekin  

-Przodozgryz  Tyłozgryz  Zgryz cęgowy  Zgryz przemienny  

-Brak zębów innych niż do 2 P1 w żuchwie  

-Ciągle zwinięta dolna warga, zwinięta warga ze śladami zranienia, opuchnięcie lub stan zapalny śluzówki.  

-Zdeformowane kręgi ogonowe  

-Maść podstawowa srebrzysta lub izabelowata u żółtych i pręgowanych  

-Biała strzałka, kołnierz, skarpety i koniec ogona u żółtych, pręgowanych i błękitnych.  

-Porcelanowe arlekiny (z łatami błękitnymi, pręgowanymi lub żółtymi) 

-Albinizm  

-Wzrost poniżej minimum 

N.B. : Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.